در قسمتهای پیشین بعد از بررسی کامل چالش های خرید از چین به روسیه رسیدیم

ادامه مقاله
از چین که بگذریم به روسیه میرسیم بزرگترین تولید کننده جنگ افزار در بلوک شرق و البته میتوان گفت ایده ال ترین گزینه جهت ایران

ولی قبل از بررسی هواگردهای روسی چند نکته را باید مد نظر قرار داد
که اولا ایران طبق توافق برجام تا ۵ سال حق خرید جنگنده را ندارد یعنی تقریبا تا سال ۲۰۲۰ و تمامی اما و اگر ها و احتمالات ما بدون در نظر گرفتن این قرداد مهم میباشد
و دوم اینکه روسیه نیز متاسفانه در عمل نشان داده کشور قابل اعتماد و مطمئنی نمیباشد و با اندک فشاری از طرف غرب ممکن است تغییر مواضع دهد

مانند داستان میگ های ۲۹ که بعد از خرید بدلیل کارشکنی روسها همواره ناوگان دچار مشکل بوده
ولی بهرحال با توجه به اینکه روسیه تنها گزینه در دسترس ایران میباشد معهذا به بررسی خرید از این کشور میپردازیم
خوب قبلا تمامی جنگنده های عملیاتی این کشور را بصورت کامل برای دوستان معرفی نموده ایم و بهرحال کاربران گرامی کمابیش با مشخصات و توان این جنگنده ها اشنا میباشند
در معقوله خرید از روسیه موضوع به دو صورت قابل انجام میباشد
اول خرید جنگنده های دست دوم و از خدمت خارج شده
چون روسیه با تعداد زیادی جنگنده سوخو ۲۴ ؛ میگ ۲۹ و سوخو ۲۷ومیگ ۳۱ مواجه هستش که باید نوسازی بشن
و بارها در فضای رسانه ای با شایعاتی مبنی بر خرید چنین جنگنده هایی از طرف ایران خصوصا میگ ۳۱ و سوخو ۲۷ مواجه بودیم که صد البته تابحال چنین اخباری کذب و فاقد صحت بوده اند
خرید جنگنده دست دوم از روسیه میتواند بصورت موقت بخشی از نیازهای دفاعی ما را برطرف کند ولی بهیچوجه در دراز مدت کارساز نمیباشد
زیرا اولا جنگنده های در خدمت روسیه بشدت کهنه و فرسوده میباشند و تابحال هم بدلیل مشکلات اقتصادی روسیه و عدم توان مالی لازم جهت جایگزین نمودن سالها از زمان عمر مفید انها گذشته
بطور مثال ناوگان میگ ۳۱ سالها پیش باید از خدمت خارج میشدن که هر بار این مسئله بدلیل مشکلات مالی به تعویق افتاده و با ارتقا و نوسازی نسبی انها را در خدمت نگه داشته اند و مابقی ناوگان نیز وضعیتی کمابیش مشابه دارند

از ان گذشته جنگنده های فعلی ناوگان روسیه که در انتظار جایگزینی میباشند اکثرا تک منظوره و منسوخ میباشند مانند سوخو ۲۴ که یک بمب افکن تاکتیکی صرف میباشد
یا میگ ۳۱ که یک شکاری رهگیر دوربرد میباشد و فاقد توان چند منظورگی میباشند
واین در حالیست که کشور ما در حال حاضر نیاز به یک جنگنده مولتی رول داریم
البته برخی از رسانه ها و کاربران انها با اب و تاب از توانایی های جنگنده های روسی در خدمت مانند میگ ۳۱ تعریف نموده و انها رو مکمل شایسته ای برای تامکت ها معرفی مینمایند
یا از سوخو ۲۴ بعنوان یک بمب افکن توانا یاد کرده و داشتن این بمب افکن از طرف ایران را دست بلند کشورمان برای حمله به اسراییل و کشورهای دیگر یاد مینمایند
در صورتیکه اولا دوران جنگنده های رهگیر دور برد مانند میگ ۳۱ و تامکت تمام شده و این جنگنده ها منسوخ گردیده اند گواهش هم اینکه بعد از تولید تامکت و میگ ۳۱ هیچ کشوری بسمت تولید چنین جنگنده های دور بردی نرفتن حتی امریکا و شوروی زیرا این جنگنده ها طراحی و توسعه یافته دوران جنگ سرد بودند و جنگنده هایی سنگین و تنبل بوده که از مانور پذیری بسیار پایینی برخوردار بودن خصوصا میگ ۳۱ و جهت درگیر شدن با جنگنده های مهاجم به سلاحهای دوربر و رادار قدرتمند خود متکی بودن و در صورتیکه که در برد بالا قادر به ساقط نمودن هدف خود نبودن و جنگنده دشمن بنابه هر دلیلی موفق به نزدیک شدن به این نوع رهگیر میشد و کار به داگفایت کشیده میشد شانس خیلی زیادی نداشتن کمااینکه در زمان جنگ تحمیلی حتی میگ ۲۱ عراقی و میراژهای این کشور موفق به گرفتن تلفات از تامکت های ما شدند

و صد البته که با پیشرفت های زیادی که در ضمینه جنگ الکترونیک و دیگر لوازم الکترونیکی جنگنده ها مانند هشدار دهنده راداری انجام گرفته و همچنین پنهانکاری نسبی پرندهای جدید مانند سوپر هورنت رافال و تایفون رهگیری و سرنگون کردن این جنگنده ها در برد بالا کاری نسبتا محال میباشد و برد درگیرها بسیار کوتاه تر شده و چنین جنگنده هایی مانند میگ ۳۱ که مسلح به موشک های برد بلند نیمه راداری میباشد شانس زیادی در مقابل یک تایفون مسلح به میتئور نخواهد داشت
از طرفی برخی دوستان به رادار زاسلون میگ ۳۱ اشاره نموده و ابراز میدارند که در صورت خرید این جنگنده میتوان از ان در نقش مینی اواکس جهت کنترل هوایی مرزها و پیش اخطار استفاده نمود که باید عرض کنم با پیشرفتهای الکترونیکی جنگنده های نسل جدید دیگر برد راداری میگ ۳۱ یک برتری بی چون و چرا بحساب نمی اید و اکثر جنگنده ها از برد کمابیش بالایی بهره میبرند چنانکه سوخو ۳۰ دارای برد کشفی معادل بیش از ۳۰۰ کیلومتر

یا سوخو ۳۵ نزدیک به ۴۰۰ کیلومتر میباشد
از ان گذشته میگ ۳۱ رهگیری فوق العاده گرانقیمت میباشد و چنین جنگنده تک منظوره و گرانقیمت با هزینه نگهداری سرسام اور مناسب کشوری مثل ایران با یک بودجه محدود نظامی نمیباشد
در مورد سوخو ۲۴ هم باید بگویم این بمب افکن یک جنگنده متعلق به دهه ۷۰ میلادی میباشد که با الزامات ان دوره طراحی گردیده و هم دوره های توانمند تر و کاراتری چون اف ۱۱۱ و تورنادو که بهیچوجه از نظر مقدورات رزمی با این جنگنده قابل قیاس نمیباشند و بصورتی مطلق برتری داشتند یا مانند اردواک بیش از یک دهه از بازنشستگی ان میگذرد یا مانند تورنادو در حال جایگزینی میباشد و بکارگیری چنین بمب افکن کند و سنگینی خیلی توجیه پذیر نمیباشد و در جنگ های نوین خیلی قادر به ایفای نقش نمیباشد

مگر در نقش پشتیبانی نزدیک هوایی چون در نقش بمب افکن و حملات عمقی بمب افکنی بی دفاع میباشد و تنها سلاح دفاعی ان موشک ار ۶۰ میباشد و در یک جنگ تمام عیار و در مقابل یک نیروی هوایی قدرتمند مانند اسراییل شانس چندانی برای حملات عمقی نخواهد داشت لذا خرید چنین بمب افکن صرفی به عقیده من خیلی مناسب نمیباشد.....
ادامه دارد
نویسنده : میناگلرو